m.v.g.

m.v.g.

Staan er bij jou op de regel met het nummer 3922 098 16091 geen andere nummers of codes? Op veel drukwerk staat daar iets van een datum tussen verborgen.

Als het klopt dat dit setje pas in 1971 geïntroduceerd is, dan zal het setje van Marbel wel een paar jaar nieuwer zijn aangezien zijn gebruiksaanwijzing al een hoger puntnummer heeft (2) en er ook gebruiksaanwijzingen in omloop zijn met het oorspronkelijke puntnummer 1 zoals de jouwe.

Overigens hadden ze beter het eigen stramien kunnen volgen en het typenummer LGH0206 kunnen gebruiken voor het setje inplaats van SK10, want dat typenummer was bij Philips Duitsland al in gebruik voor een platenspeler. Nou was het opzich wel gebruikelijk dat typenummers van banden niet met LGH begonnen en dat was voor het overzicht eigenlijk ook wel een stuk makkelijker, maar toch.

EDIT: bij het invoeren kom ik er achter dat 3922 09 een nummer is voor verpakkingen (gebruiksaanwijzingen beginnen met 3922 98). Is het een gebruiksaanwijzing die op een inlay of een doosje gedrukt is ofzo?

Groet , Henk

Overigens is de datumcode als je die op het drukwerk aantreft, ook alleen maar een ondergrens. Als er bijvoorbeeld 470 staat, betekent dat dat het setje nieuwer is dan april 1970, maar drukwerk ging jaren mee.

Bram

Gelukkig maar, kan ieder zijn eigen plaatje,bandje,cass, cd,dvd,minidisk, what ever.
Mooi he.

Van alle kanten gaat niemand het "winnen".
Advies laat ieder fijn zijn eigen plezier beleven.
En als er zijn zoals in die lange CO draad 400,- aan 1 condensator wil uitgeven.
Laat lekker gaan.
Je hoeft er niet achteraan te hollen.

Betreft digitalisering en dan de CD kant uit vroeg jaren 90 (daar ik daar toen
les in gehad heb) is het zo dat men moet weten dat bij digitaal opslaan de
truuk is om zo veel mogelijk weg te gooien.
even simpel, als signaal 0000101 is het volgende signaal 0000110 is
wordt enkel het stukje 101 en 110 opgeslagen.
Er is echter wel een kans dat tussen de bemonstering een 0100101 zou kunnen zitten.
Echter daar we niet oneindig kunnen bemonsteren verliezen we daar al info.
Daar wordt een complex rekenen aan vooraf gegaan en worden voorspellingen gedaan.
Comprimeren heet dat.
Vervolgens wordt er nog een truuk toegepast om er voor te zorgen dat er
voldoende informatie op de CD staat (dat is verschil tussen 0 en 1) dat de bit-
klok goed kan blijven lopen. Daarvoor zijn regels gemaakt om de codering zodanig
aan te passen dat er voldoende verschillen zit in de informatie op de CD.

Dat is het bit-patroon.

Via de Digitaal-Analoog-Converter wordt via gedragsvoorspelling weer een analoog signaal geproduceerd.
Dat is via aanname dat een patroon zich op een bepaalde manier opvolgt en daarmee het tussenliggende "onbekende" stukje signaal wordt bedacht.

Vervolgens door deeltjes, luchtbellen, vinger afdrukken, krasjes etc hebben we leesfouten.
Dus ook hier vind door foutenverbeterende codes en aannames een reproductie plaats.
Kortom te denken dat 1:1 het PCM signaal op de CD /DVD staat is onzin.
En daar mee wetenschappelijk bewezen dat het analoog signaal niet 1:1 digitaal vast gelegd wordt.
Dat is een gegeven feit- simpel al door de ontwerper er in gebakken.
Daarom is Philips en Sony zo lang met die laser techniek bezig geweest.
Om een balans te vinden in de dichtheid van opslag en aantal speel minuten
op zo'n plaatje.

Vraag: is het hoorbaar? => zie de vele discussies. Waag ik mij niet aan.
Ik moet dat CD document nog ergens hebben hoe dat exact in zijn werk gaat.

EN zo vele digitaal compressie technieken als je vast wel bekend zijn.

Ook de analoge technieken hebben vele beperkingen.
Op band de partikels klein genoeg en de snelheid hoog genoeg.
Dus de dynamiek die hier aan afhangt en de signaal ruis verhouding etc.
Het zuiver lopen van mechaniek.
enz.

Snap verder niet die eeuwige discussie wat beter is.
Daar beide technieken hun gemak en ongemak hebben is er geen "betere".

Ik kan er niets aan doen als iemand iets niet snap[. Jij wel?

Ik wel : gewoon simpelweg iets proberen uit te leggen . Als dat niet begrepen wordt door iemand die de strekking van z'n eigen beweringen blijkbaar niet begrijpt dan kan ik er inderdaad ook niets meer aan doen .

Over het lassen van geluidsbanden. Een schuine las is beslist geen flauwekul, die opmerking komt van iemand die zich Tonmeister noemt en niet eens weet waarom een schuin gesneden las beter is, onkunde derhalve.

Citeer dat dan eens even , ik kan een dergelijke opmerking niet vinden . Ik probeer het nog één keer uit te leggen . Jij geeft als reden waarom je schuin moet lassen : "het voorkomen van drop-out", en die reden wordt geheel terecht door Henk als flauwekul bestempeld, niet de schuine las zelf .

Bekijk anders de laatste bijdrage van Henk (die van 16.01) nog even . Daar wordt voor een ieder zéér duidelijk uitgelegd waarom de schuine las beter is .

Gegroet , Gerard

Einde discussie.

Groet , Henk

Met name de "high end adepten" zweren bij buizenversterkers, vinyl grammofoonplaten en alle bijbehorende technieken van 50 jaar geleden.
De manco's als ruis, rumble en brom worden voor het gemak en met behulp van hun religie weggeredeneerd.

Ed,
Ik ben niet zo zeer een High end aanhanger maar heb onlangs wel een (high end zoals men dat graag noemt) Buizenversterker DIY kit van Nederlandse bodem gebouwd.
Nog betaalbaar ook.
Daar draai ik zo nu en dan vinyl op, heeft voor mij wel wat.
Een DAC van Analog Metric zit in de pen en komt binnenkort mijn kant op, de CD speler en de PC er digitaal op en dan echt van goede kwaliteit genieten
Voorheen was ik niet zo'n dgi voorstander maar sinds ik op diezelfde versterker bij de ontwerper ervan dat gehoord heb ben ik helemaal om.
Een taperecorder wordt er niet op aangesloten voor mij sinds de komst van de CD speler een gepasseerd station.

Gegroet, Gerard

Toch nog een opmerking mbt de "veel betere" digitale dragers . Als er met welke digtale drager dan ook iets gebeurt dan ben je minimaal een hap informatie kwijt . Als een harde schijf crasht in het ongunstigste geval zelfs alles .

Daarvoor bestaan er sinds jaar en dag back-ups.
Een goed gemaakte digitale back-up of kopie is identiek aan het origineel.
Bij een analoge bandrecorder wordt de kopie altijd minder van kwaliteit dan het origineel.

Professioneel , dus 2 spoor high speed , wordt het een ander verhaal .
Een goede opname hiermee is nog steeds de beste benadering van "het origineel " , maar daar hangt dan wel een vet prijskaartje aan .
Je ziet tegenwoordig ook steeds meer "muzikanten" hun resultaten door een analoge recorder halen , liefst via een oude mengtafel "omdat dat zo lekker vet klinkt "

Dan heb je het niet meer over de techniek maar komt de "religie" er aan te pas.
Met name de "high end adepten" zweren bij buizenversterkers, vinyl grammofoonplaten en alle bijbehorende technieken van 50 jaar geleden.
De manco's als ruis, rumble en brom worden voor het gemak en met behulp van hun religie weggeredeneerd.

Als ik naar de alsmaar stijgende belangstelling kijk en de daardoor met een noodgang stijgende prijzen kijk heb ik ook niet het idee dat het fenomeen ooit geheel verdwijnt , sterker nog : er is een nieuwe Revox op komst.......

Tja, religie is niet gebaseerd op exacte wetenschap. En zolang er gelovigen bestaan zal de industrie daarvan willen profiteren.

Edit:
Op het Cicuits Online forum staan 2 langlopende threads met voorbeelden hoe de industrie en handel van deze goedgelovigen denken te profiteren.
Audiofiele High-End nonsens.
Audiofiele High-End nonsens, deel 2

In 1999 ruimde ik mijn beide Revox bandrecorders G36 en A77 op omdat die achterhaalde techniek toch wel onvergelijkbaar slecht was ten opzichte van de veel betere digitale geluidsdragers als harde schijven en cd's.

Dat je 2 Revoxen hebt gehad toont aan dat je redelijk serieus er mee bezig bent geweest . Toch nog een opmerking mbt de "veel betere" digitale dragers . Als er met welke digtale drager dan ook iets gebeurt dan ben je minimaal een hap informatie kwijt . Als een harde schijf crasht in het ongunstigste geval zelfs alles . Als er iets met een band gebeurt , buiten jouw geval van desintegratie ,hou je nog steeds het meeste over .

Toch nog even terugluisteren wat ik ooit op die banden had opgenomen.
Van bijna alle banden van verschillende merken, Agfa, BASF, Philips, Ampex, bleef een hoop smurrie achter op de koppen en de bandgeleiders. Die banden waren fors gedesintegreerd.

Met die banden heb je gewoon dure pech gehad . Ik ben gelukkig op tijd overgeschakeld op Maxell UDXL , na dik 30 jaar nog steeds geen problemen .

Verder moet je er ver uit de buurt blijven. Als opslagmedium is het tegenwoordig een waardeloze techniek.

Waardeloos vind ik net iets te veel gezegd . Qua gebruiksgemak heb je sowieso gelijk . Voor "normaal" consumentengebruik is het buiten verliezen en evt "doorplakken" om ook nog eens economisch onhaalbaar , dus inderdaad een gepasseerd station .

Professioneel , dus 2 spoor high speed , wordt het een ander verhaal .
Een goede opname hiermee is nog steeds de beste benadering van "het origineel " , maar daar hangt dan wel een vet prijskaartje aan .
Je ziet tegenwoordig ook steeds meer "muzikanten" hun resultaten door een analoge recorder halen , liefst via een oude mengtafel "omdat dat zo lekker vet klinkt "
Als ik naar de alsmaar stijgende belangstelling kijk en de daardoor met een noodgang stijgende prijzen kijk heb ik ook niet het idee dat het fenomeen ooit geheel verdwijnt , sterker nog : er is een nieuwe Revox op komst.......

Groet , Henk

Anders moet je maar eens wat lezen over het "bakken" van oude geluidstapes (dat heb ik niet uitgevonden hoor). Bij sommige banden valt de magneetlaag na een groot aantal jaren vanzelf van de drager.

In 1999 ruimde ik mijn beide Revox bandrecorders G36 en A77 op omdat die achterhaalde techniek toch wel onvergelijkbaar slecht was ten opzichte van de veel betere digitale geluidsdragers als harde schijven en cd's.
Toch nog even terugluisteren wat ik ooit op die banden had opgenomen.
Van bijna alle banden van verschillende merken, Agfa, BASF, Philips, Ampex, bleef een hoop smurrie achter op de koppen en de bandgeleiders. Die banden waren fors gedesintegreerd.

1 band heb ik als proef in de oven geprobeerd te "bakken". Dat was ook geen overweldigend succes.

Het afvoeren van die achterhaalde techniek was dus niet zonder reden.
Nooit spijt gehad van die beslissing.

Een bandrecorder is leuk als historisch gegeven; "zo behielp men zich vroeger".
Verder moet je er ver uit de buurt blijven. Als opslagmedium is het tegenwoordig een waardeloze techniek.

Bij gewoon plakband kan het kleverige materiaal in de magneet spleet vd koppen komen.

Als je aan de goede zijde plakt en de las gesloten is, komt de tape niet in aanraking met de koppen. Als er al lijm in de kopspleet zou doordringen, dan heeft dat geen invloed op de weergave. Het vormt geen magnetische kortsluiting en de slijtvastheid van de lijm is zodanig, dat die na een paar meter al weer afgesleten is. Koppen hebben we vaak genoeg schoongemaakt voor de klanten, maar dat lag meer aan de kwaliteit van sommige (merkloze) banden.